omdat moderne kunst niet alleen mooi wil zijn, maar zoveel meer, ervaar ik dat soms ook als een druk. wat als ik er helemaal niet zo veel bij nadenk, het gewoon 'niet interessant' of 'mooi', 'origineel' of 'goed gevonden' vind? het voelt alsof ik soms niet slaag voor een test.
het is ook een beetje jezelf blootgeven, kijken naar kunst en erbij voelen/denken wat je voelt/denkt. het is immers een weerspiegeling van onszelf, het roept herinneringen op, doet denken aan iets anders, trekt aan omwille van de kleur, vorm... of doet je helemaal niets. iets dat bij een ander een heel intern proces veroorzaakt, kan jou ook helemaal niets doen. wil dat iets zeggen?
en hoe druk je ook uit wat dat zien met je doet?
dan vind ik het soms wel leuk als de maker dat doet; deelt wat het met hem doet, wat het voor hem betekent. ik ben immers altijd geïnteresseerd in de persoon achter. alles wat we doen is één groot antropologisch experiment. is uitdrukking geven aan onszelf. tonen wat je maakt aan anderen is ook een vorm van een open hart.
'hier is het, een stukje van mijn ziel. ik laat het je zien, zonder te weten of jij er iets in ziet en of het wat met je doet.'
misschien loop je er gewoon voorbij, laat het je onverschillig. misschien verwart het, begrijp je het niet. en misschien, heel misschien, is het wel liefde op het eerste gezicht. krijg je er geen genoeg van, wil je het altijd nog eens zien. ontdek je er steeds iets nieuws in, evolueert het met je mee. word je het nooit beu.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten