HETZELFDE

ik rende met mijn oma door de mist

waar zon in prikte. ‘hee oma,’ vroeg ik,

‘als ik dus constant verander en dat gaat door

tot ik sterf wie ben ik dan, wat kan je

mij noemen.’ ‘ja,’ zei ze, ‘we gaan

snel voorbij maar iets binnenin blijft hetzelfde.’

‘wat,’ vroeg ik, ze nam een slok sportdrank. ‘luister kind,’ zei

ze rennend als de beste naast me, ‘de

holte in de wervelstorm dat ben

jij.’

- eva gerlach