Wat vergt
het toch veel moed, wat liefde met je doet.
Want er is
de zekerheid van de mokerslag en het open hart.
En moed met
trillende handen en een trillend hart is de grootste moed die er is.
Ik wil iets
doen dat mijn ziel en zaligheid doet lachen.
Natuurlijk
zijn er voor jou een paar vraagtekens geweest. Maar jij bent een heleboel
uitroepingstekens.
En dus raast
het universum naar binnen.
Wat is dat
toch met geluk, die angst om ze uit te spreken; alsof het woord het gevoel kan
doen verbleken.
Ik smacht en
heb hartzeer.
Jij, je bent
een zwaartekracht verpakt als een lichtgewicht.
Geluk
gebeurt, verdriet overdenkt.
Laat ons dus
het moment delen, en het geluk zo doen leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten